Niet alle documentatie is betrouwbaar.
Dit is toch een aandachtspunt. Ik ben bekent met een aantal zaken waarin personen alles geloven wat is gedrukt, omdat het is gedrukt. En het
gedrukte is niet altijd de waarheid! Zelfs de meest betrouwbare schrijvers kunnen eerlijke fouten maken, zeker in het geval van vertalingen
vanuit het Japans. Daarnaast moet je je zeker niet laten beïnvloeden door de mooie foto's van tal van spectaculaire technieken. In mijn ogen
staan de meeste boeken vol met rotzooi en andere soort blikvangers.
Ik kreeg laatst een boek onder ogen van een leraar met zijn stijl, misschien om mij bekend te maken met dit unieke individu. Maar wat ik zag
was een zorgvuldig georganiseerde spelvorm, gebaseerd op onbekende grootheden uit zijn sport, oriëntaalse stereotypen en een onbegrip van
de Japanse geschiedenis.
Omdat iemand met een zwarte band tervoorschijn komt in een vechtsportblad betekend dit niet dat diegene een autoriteit is. Begrijp me hier
niet verkeerd. Dit is geen uitlating naar zo'n blad. Ze zijn goed in wat ze doen. Ze verzorgen veel feedback en informatie voor alle
vechtsportliefhebbers, maar er behandelen zoveel profielen en zgn. 'Meesters' dat er altijd wel een paar verkeerden tussen zitten. Bekijk wie
die informatie schrijft. Vanwaar ik weet zijn Engelstalige schrijvers op dit vlak o.a Hugh F. Davey en Kim Taylor.
Bestudeer de vertoning, de lessen
De meeste legitieme leraren, of ze nu professioneel of parttime zijn, moeten zich ook professioneel gedragen. Projecteer de leraar eens in het
dagelijkse leven zoals een arts, een advocaat of een zakenman. Is zijn persoonlijkheid en voorkomen van een persoon die je vertrouwen kan?
In tegenstelling van wat veel mensen denken zijn leraren in Japan of Azië gewone normale mensen. Zij geven geen diep verborgen wijsheden
en leven niet in kloosters en leven ze een normaal leven zoals iedereen, alleen onderwijzen ze bepaalde vaardigheden.
Dus als je een leraar tegenkomt die z'n ogen wat toeknijpt om er Oosters uit te zien, hard slurpt uit zijn theekop en praat zoals Bruce lee, ga
er dan maar niet vanuit dat je een wijs meester bent tegengekomen. Eerder een persoon met serieuze mentale problemen.
Ik heb een keer het voorrecht gekregen om een stage mee mogen maken bij een T'ai Chi meester. (Benjamin Loo) En deze man hield niets
verborgen voor zijn leerlingen. Hij sprak er niet omheen, duidelijk, helder en logisch. En toen ik uitleg vroeg omtrent een bepaalde techniek zij
hij niet:' Ah Grasshopper, je moet eerst 20 jaar mediteren op een spijkerbed voordat je deze techniek begrijpt..". Hij vroeg om hem vast te
pakken, en toen ik met mijn rug op de grond lag wist ik heel goed de essentie van de techniek te begrijpen.
Bekijk ook de uiterlijke vertoning op een school. Moderne Do scholen hebben bepaalde dingen dat een grote aantrekkingskracht uitoefent op
kinderen, zelfs op volwassenen: trofeeën, vaandels, enorme bekers, badges, clublogo's, T-shirts, exotishe wapens. Misschien erg leuk, maar
overheersen deze attributen de feitelijke leergang niet? Misschien wil de leraar wel wat verbergen, dat zijn techniek niet voldoende is of zo. Als
je dus een Dojo binnenstapt en je ziet daar allerlei oosters aandoende decoraties, wees dan op je hoede.
De meeste Koryu zijn beïnvloed door Shinto, Zen en andere Japanse esoterische richtingen wat betreft hun inrichting. Alles is sober en
eenvoudig. Een karakter aan de muur, misschien een Japans bloemstukje, een klein altaar en een rek met trainingswapens.
Simpel, eenvoudig en doeltreffend. Dat is wel wat anders dan een enorm geschilderde tijger op zwart fluweel.
Tot slot
Oké, je hebt je research gedaan en weet dat je een originele stijl beoefent. Dat betekent nog niet dat je klaar bent. Nu moet je nog de keuze
maken of je daadwerkelijk wilt gaan trainen, of deze school nu origineel is of niet. Besef wel dat een verbintenis aangaat met een
hoofdmeester door te gaan trainen, die veel jaren van je leven zal beslaan.
De leraar kan wel goed zijn, maar als de leerlingen na de training allemaal bont en blauw de deur uitgaan, dan praat je niet over een gezonde
trainingsomgeving.
Zorgen de leraar en eventueel zijn assistent een juist trainingsklimaat, waarin leerlingen de positieve waarden leren van respect, eerlijkheid
en etiquette, of is de doelstelling van de school agressieve bullebakken en andere losers klaar te stomen voor wedstrijden?
Er zijn natuurlijk mensen, die op z'n minst, de meest oprechte intenties hebben in hetgeen ze uitdragen. Ze combineren misschien karate met
aerobic, aangevuld met tai of Kick boxen, worstelen, kung-fu, ju jutsu en weet ik al wat niet meer.
Als je het aanspreekt, dan moet je het gaan beoefenen. Je krijgt een mix van alles, niet een solitair constante stijl. Het is aan jou wel richting
je heen wilt. En eerlijk gezegd, de meeste mensen verkiezen satijnen kleding, de opzwepende muziek en de work-out van de aerobic karate
dan de rustige, behouden en serieuze training van de "traditionele" vormen.