De klassieke school op zichzelf is een mysterie in deze moderne wereld; het is een volledig feodaal instituut en de geschiedenis hiervan is fascinerend. Zoals met alle georganiseerde militaire onderdelen hadden de individuele samurai een onderling verband om een uiterst effectieve unit neer te zetten.
De kracht van de individuele samurai in een oorlog was de bijzondere onderlinge samenwerking, die daardoor een uiterst effectief eenheid voortbracht. De klassieke Ryu verleend hier zijn bestaansrecht aan. Loyaliteit, identificatie intern een groep en de bereidheid om het doel van het collectief boven het persoonlijk doel te stellen.
Deze kwaliteiten waren niet alleen cruciaal voor het overleven van de ryu maar ook kunnen blijven uitdragen van de kennis op volgende generaties.
Het was, en is, erg verschillend in vergelijking tot een commerciële Budo dojo:
Ten eerste; Intern een koryu bestonden er geen kampioenen. Een karate school brengt misschien één of twee kampioenen voort (die hun trainingspartners op de school alleen maar nodig hebben als sparringpartners).
De Koryu daar in tegen is net zo sterk als de zwakste persoonlijke schakel. Er is een bijzonder groot verantwoordelijkheidsgevoel naar andere deelnemers toe. Dat was enorm belangrijk als men in het gevecht afhankelijk was van het collectief geheel. Daarom werd iedereen zo goed mogelijk voorbereid voor het gevecht.
In dit geval is de Koryu niet zo egocentrisch ingesteld als de moderne Budo. De beste leerling wordt eruit geselecteerd die verder ontwikkeld wordt.
Als de moderne Budo dojo echt volgens de "way of the warrior" volgt (zoals zovaak wordt geadverteerd), dan zouden ze de volgende regel maar eens moeten gaan toepassen:
op het volgende toernooi of kampioenschap, zal elke deelnemer van de school zijn gouden medaille afstaan indien niet iedereen van de school goud heeft behaald.
Hiermee tracht ik duidelijk te maken dat vroeger op het slagveld individuele prestaties relatief onbelangrijk waren als niet de gehele groep succes zou hebben.
Ten tweede: de Ryu is afhankelijk van een pedagogisch methode die erg verschilt dan die van judo, aikido, en karate van vandaag. De moderne Budo hanteert een standaard opleiding in de training. De leerlingen zullen daardoor concessies moeten doen als ze in een grote groep trainen. Men 30 of 40 leerlingen zal het voor een leerling misschien maanden duren voordat deze individuele aandacht krijgt van de leraar.
(Ik ken een zeer bekend Judo leraar die mij vertelde dat niet iedereen in zijn lesuur hij als leerling zag.... Alleen nadat zij na voldoende volharding in de training een bepaald niveau hebben bereikt hij deze leerlingen pas als volwaardig zag, en ze pas daarna op de juiste manier onderricht gaat verzorgen.....)
De Koryu variant maakt natuurlijk ook gebruik van een bepaalde volgorde in de opleiding. Alleen het grote verschil is dat hij het aantal leerlingen bijzonder klein houdt. Vanaf het begin krijgt de leerling persoonlijke didactisch onderricht. Een epigram van de Koryu vertelt dit hierover: Tien verschillende leerlingen, Tien verschillende vaardigheden of Jutsu. De leraar past zich aan de leerling aan, en niet andersom.
De kracht van de individuele samurai in een oorlog was de bijzondere onderlinge samenwerking, die daardoor een uiterst effectief eenheid voortbracht. De klassieke Ryu verleend hier zijn bestaansrecht aan. Loyaliteit, identificatie intern een groep en de bereidheid om het doel van het collectief boven het persoonlijk doel te stellen.
Deze kwaliteiten waren niet alleen cruciaal voor het overleven van de ryu maar ook kunnen blijven uitdragen van de kennis op volgende generaties.
Het was, en is, erg verschillend in vergelijking tot een commerciële Budo dojo:
Ten eerste; Intern een koryu bestonden er geen kampioenen. Een karate school brengt misschien één of twee kampioenen voort (die hun trainingspartners op de school alleen maar nodig hebben als sparringpartners).
De Koryu daar in tegen is net zo sterk als de zwakste persoonlijke schakel. Er is een bijzonder groot verantwoordelijkheidsgevoel naar andere deelnemers toe. Dat was enorm belangrijk als men in het gevecht afhankelijk was van het collectief geheel. Daarom werd iedereen zo goed mogelijk voorbereid voor het gevecht.
In dit geval is de Koryu niet zo egocentrisch ingesteld als de moderne Budo. De beste leerling wordt eruit geselecteerd die verder ontwikkeld wordt.
Als de moderne Budo dojo echt volgens de "way of the warrior" volgt (zoals zovaak wordt geadverteerd), dan zouden ze de volgende regel maar eens moeten gaan toepassen:
op het volgende toernooi of kampioenschap, zal elke deelnemer van de school zijn gouden medaille afstaan indien niet iedereen van de school goud heeft behaald.
Hiermee tracht ik duidelijk te maken dat vroeger op het slagveld individuele prestaties relatief onbelangrijk waren als niet de gehele groep succes zou hebben.
Ten tweede: de Ryu is afhankelijk van een pedagogisch methode die erg verschilt dan die van judo, aikido, en karate van vandaag. De moderne Budo hanteert een standaard opleiding in de training. De leerlingen zullen daardoor concessies moeten doen als ze in een grote groep trainen. Men 30 of 40 leerlingen zal het voor een leerling misschien maanden duren voordat deze individuele aandacht krijgt van de leraar.
(Ik ken een zeer bekend Judo leraar die mij vertelde dat niet iedereen in zijn lesuur hij als leerling zag.... Alleen nadat zij na voldoende volharding in de training een bepaald niveau hebben bereikt hij deze leerlingen pas als volwaardig zag, en ze pas daarna op de juiste manier onderricht gaat verzorgen.....)
De Koryu variant maakt natuurlijk ook gebruik van een bepaalde volgorde in de opleiding. Alleen het grote verschil is dat hij het aantal leerlingen bijzonder klein houdt. Vanaf het begin krijgt de leerling persoonlijke didactisch onderricht. Een epigram van de Koryu vertelt dit hierover: Tien verschillende leerlingen, Tien verschillende vaardigheden of Jutsu. De leraar past zich aan de leerling aan, en niet andersom.
de Koryu in de moderne tijd
In 1992 is er een film uitgekomen geheten de "Challenge". In de hoofdrollen Toshiro Mifune en Scott Glenn. In deze film zijn er scènes van een groepstraining in een (zogenaamde) Koryu. Daarin staan leerlingen opgelijnt naast elkaar en trainen in gelijk ritme choreografische bewegingen. Hier wordt het beeld gevormd dat er op zo'n manier in Koryu werd getraind. Maar dit is dus niet correct.
Collectief onderricht is nooit van toepassing geweest en is ook niet mogelijk. Het duurt jaren om een enkele student meesterwaardig te maken in techniek, tactiek, strategie en geschiedenis van de ryu. Daarbij ontstaat er een hechte relatie tussen meester en leerling wat zonder twijfel een positieve bijdrage levert in de ontwikkeling van de student. Deze band kan alleen tot stand komen als er een bijna dagelijkse interactie plaats vindt tussen beide, zowel in training als andere activiteiten.
Collectief onderricht is nooit van toepassing geweest en is ook niet mogelijk. Het duurt jaren om een enkele student meesterwaardig te maken in techniek, tactiek, strategie en geschiedenis van de ryu. Daarbij ontstaat er een hechte relatie tussen meester en leerling wat zonder twijfel een positieve bijdrage levert in de ontwikkeling van de student. Deze band kan alleen tot stand komen als er een bijna dagelijkse interactie plaats vindt tussen beide, zowel in training als andere activiteiten.
Commercialisatie van de Koryu
Het totale onderwerp van commercialisatie van de Koryu is iets wat moeilijk te bevatten in deze moderne tijd. Er zijn mensen die beweren een klassiek systeem te onderwijzen en ontlenen hun activiteiten in de vorm van een commerciële sportschool.
Als voorbeeld beweren zij een klassieke vorm van aikijutsu uit te dragen met als grondlegger Morihei Ueshiba. Dit klinkt natuurlijk bijzonder interessant maar al kijk je dieper zie je een aantal misvattingen. Het is alom bekend dat Morihei Ueshiba veel geld moest betalen om technieken te leren van zijn leraar Takeda Sokaku, een leraar van de Daito Ryu.
Dit is onlogisch omdat:
1. Ueshiba is geboren na de feudale periode. Dus hij was een moderne krijgskunst beoefenaar, geen klassieke.
2. De Daito ryu voldoet inhoudelijk niet aan de criteria van Koryu.
3. Takeda Sokaku kan dus niet beschouwd worden als een typische leraar in Koryu Bujutsu.
Historisch gezien was betaling voor onderricht in een Koryu een uitzondering. De Ryu werd financieel ondersteund door het hoofd van een Daimyo (leenheer/hoofd van een familie) vanwaar de hoofdmeester in dienst was. Deze hoofdmeester had na het onderwijzen in de Koryu nog andere verantwoordelijkheden. Bijvoorbeeld administraties, of andere taken in dienst van de Daimyo. Dit geld eigenlijk voor ieder die trainde in de Koryu. Ze hadden allemaal een taak intern de familie of bijvoorbeeld de hofhouding. Ander bujutsu leraren waren bijvoorbeeld weer in dienst van een Boedistisch heiligdom.
Vandaag de dag is er niemand die beroepsmatig een Koryu onderwijst. Het is nu met name een bijbaantje. Contributies zijn minimaal en worden alleen gebruikt om de trainingsfaciliteiten te onderhouden en elke Koryu draait zonder enige vorm van financieel winstbeoog. Zo is het altijd geweest en zo hoort het ook zo te zijn.
Het totale onderwerp van commercialisatie van de Koryu is iets wat moeilijk te bevatten in deze moderne tijd. Er zijn mensen die beweren een klassiek systeem te onderwijzen en ontlenen hun activiteiten in de vorm van een commerciële sportschool.
Als voorbeeld beweren zij een klassieke vorm van aikijutsu uit te dragen met als grondlegger Morihei Ueshiba. Dit klinkt natuurlijk bijzonder interessant maar al kijk je dieper zie je een aantal misvattingen. Het is alom bekend dat Morihei Ueshiba veel geld moest betalen om technieken te leren van zijn leraar Takeda Sokaku, een leraar van de Daito Ryu.
Dit is onlogisch omdat:
1. Ueshiba is geboren na de feudale periode. Dus hij was een moderne krijgskunst beoefenaar, geen klassieke.
2. De Daito ryu voldoet inhoudelijk niet aan de criteria van Koryu.
3. Takeda Sokaku kan dus niet beschouwd worden als een typische leraar in Koryu Bujutsu.
Historisch gezien was betaling voor onderricht in een Koryu een uitzondering. De Ryu werd financieel ondersteund door het hoofd van een Daimyo (leenheer/hoofd van een familie) vanwaar de hoofdmeester in dienst was. Deze hoofdmeester had na het onderwijzen in de Koryu nog andere verantwoordelijkheden. Bijvoorbeeld administraties, of andere taken in dienst van de Daimyo. Dit geld eigenlijk voor ieder die trainde in de Koryu. Ze hadden allemaal een taak intern de familie of bijvoorbeeld de hofhouding. Ander bujutsu leraren waren bijvoorbeeld weer in dienst van een Boedistisch heiligdom.
Vandaag de dag is er niemand die beroepsmatig een Koryu onderwijst. Het is nu met name een bijbaantje. Contributies zijn minimaal en worden alleen gebruikt om de trainingsfaciliteiten te onderhouden en elke Koryu draait zonder enige vorm van financieel winstbeoog. Zo is het altijd geweest en zo hoort het ook zo te zijn.
Soms, in de koryu die meerdere wapens in hun curriculum hebben, start de leerling zijn opleiding met meerdere wapens tegelijk. Dit betekend dat de hoofdmeester gaat bepalen waar het talent van zijn vermogens ligt. Als dit bepaald is wordt de vorm van didactiek bepaald zodat er met een primair onderdeel beginnen kan worden.
Maar uiteindelijk zal iedereen aan het eind dezelfde opleiding volgen. Niemand zal dus tijdens de opleiding hetzelfde leren , en geleerd krijgen. Deze persoonlijke benadering in onderricht is bijna onmogelijk in de Budo dojo met een groot aantal leerlingen: iedereen wordt collectief opgeleid, niet individueel.
Belangrijker nog, de Koryu bestaat als een collectief. Bijna in de vorm van een familie. Vandaar ook dat het merendeel van de klassieke Koryu familiaire leergangen waren. Dat verklaard de beperkte toegang van buitenstaanders voor de training. Deze familiaire structuur is kenmerkend voor de Koryu, daarom maakt dit het praktisch onmogelijk om grote groepen buitenstaanders toe te laten.
Maar uiteindelijk zal iedereen aan het eind dezelfde opleiding volgen. Niemand zal dus tijdens de opleiding hetzelfde leren , en geleerd krijgen. Deze persoonlijke benadering in onderricht is bijna onmogelijk in de Budo dojo met een groot aantal leerlingen: iedereen wordt collectief opgeleid, niet individueel.
Belangrijker nog, de Koryu bestaat als een collectief. Bijna in de vorm van een familie. Vandaar ook dat het merendeel van de klassieke Koryu familiaire leergangen waren. Dat verklaard de beperkte toegang van buitenstaanders voor de training. Deze familiaire structuur is kenmerkend voor de Koryu, daarom maakt dit het praktisch onmogelijk om grote groepen buitenstaanders toe te laten.
Copyright © Saji Dojo l Saji Dojo Productions 2011 l All rights reserved
end page
