Passief...
Ik heb altijd geleerd dat als je de tegenstander controleert je het gevecht kan winnen.
Dat als je een klem aanzet en Aite geen controle meer ervaart (pijn) er van hem een directe counter komt waardoor de kans groter word dat je gevecht kan gaan verliezen.
Als je een Martial Art beoefend en dit niet begrijpt wordt het tijd voor een andere leraar, een andere stijl of misschien zelfs dat je een andere hobby gaat zoeken.
Zolang je de tegenstander controleert, win je het gevecht. Zodra die tegenstander een opening ziet zal hij je aanvallen met alles wat hij heeft.
Dit klinkt logisch, maar er zijn maar bijzonder weinig mensen die deze kennis gebruiken in de dojo. Alle technieken worden op een passieve manier aangeleerd, onder excuus dat Shi (tori) de tijd moet krijgen om de techniek te leren beheersen en eigen te maken.
Logisch. Ook onderwijskundig is dit een prima manier om leerlingen de techniek te laten trainen; het zorgt voor veiligheid, de leerling gaat nadenken over bio-mechanische aspecten van b.v een klem of beweging. En steeds meer kan de leerling zich op een technisch manier ontwikkelen. En zo , zeker in het beginstadia, hoort dit ook zo.
Dat als je een klem aanzet en Aite geen controle meer ervaart (pijn) er van hem een directe counter komt waardoor de kans groter word dat je gevecht kan gaan verliezen.
Als je een Martial Art beoefend en dit niet begrijpt wordt het tijd voor een andere leraar, een andere stijl of misschien zelfs dat je een andere hobby gaat zoeken.
Zolang je de tegenstander controleert, win je het gevecht. Zodra die tegenstander een opening ziet zal hij je aanvallen met alles wat hij heeft.
Dit klinkt logisch, maar er zijn maar bijzonder weinig mensen die deze kennis gebruiken in de dojo. Alle technieken worden op een passieve manier aangeleerd, onder excuus dat Shi (tori) de tijd moet krijgen om de techniek te leren beheersen en eigen te maken.
Logisch. Ook onderwijskundig is dit een prima manier om leerlingen de techniek te laten trainen; het zorgt voor veiligheid, de leerling gaat nadenken over bio-mechanische aspecten van b.v een klem of beweging. En steeds meer kan de leerling zich op een technisch manier ontwikkelen. En zo , zeker in het beginstadia, hoort dit ook zo.
CdeM, 2011
Het is alleen jammer dat deze manier van trainen en beoefenen niet veranderd. Zeker op een wat gevorderd niveau zie je aanvallers (tori) als een hersensloze zombie simpele bewegingen maken wat een aanval moet symboliseren. Er wordt op een bijzonder passieve manier aangevallen terwijl de verdediger zich alleen maar hoeft te bekommeren over 'hoe hij zo netjes mogelijk een techniek kan gaan uitvoeren'.
Kijk maar eens op media sites zoals youtube. Daar zie je hoog gegradueerden de meest fantastische technieken demonstreren waarbij elke aanval op een schijnbaar eenvoudige manier wordt teniet gedaan. Heb je wel eens objectief naar de aanvallen gekeken?
Er wordt dan b.v. de rever o.i.d. vastgepakt en vervolgens krijgt de aanvaller de heel scala van technieken te verwerken. Men vergeet alleen dat als de rever losgelaten wordt er niets meer overblijft van het verdedigingsidee...
Het doet mij altijd aan 'chambara' films denken (de zgn zwaardvecht films) waarin de 'held' altijd word aangevallen door een aantal semi amateuristische zwaardvechters zonder enige vorm van aantoonbare techniek, met altijd dezelfde simpele basisaanval (shomen) die vervolgens stuk voor stuk worden neergeslagen. Rijst mij altijd de vraag; is de held zo fantastisch met het zwaard, of zijn de aanvallers gewoon een stelletje sukkels...
Zo lijkt het ook vaak te zien in de meeste (ook Japanse..!) dojo. Degene die een aanval aangereikt krijgt is in dit geval de 'held'.
De meest fantastische technieken beoefend en gedemonstreerd op onpraktische aanvallen. En als de beoefenaar na jaren van serieuze training en toewijding zijn zwarte band behaald vinden ze het vreemd dat ze door de 1e de beste straatvechter in elkaar worden geramd.
Kijk maar eens op media sites zoals youtube. Daar zie je hoog gegradueerden de meest fantastische technieken demonstreren waarbij elke aanval op een schijnbaar eenvoudige manier wordt teniet gedaan. Heb je wel eens objectief naar de aanvallen gekeken?
Er wordt dan b.v. de rever o.i.d. vastgepakt en vervolgens krijgt de aanvaller de heel scala van technieken te verwerken. Men vergeet alleen dat als de rever losgelaten wordt er niets meer overblijft van het verdedigingsidee...
Het doet mij altijd aan 'chambara' films denken (de zgn zwaardvecht films) waarin de 'held' altijd word aangevallen door een aantal semi amateuristische zwaardvechters zonder enige vorm van aantoonbare techniek, met altijd dezelfde simpele basisaanval (shomen) die vervolgens stuk voor stuk worden neergeslagen. Rijst mij altijd de vraag; is de held zo fantastisch met het zwaard, of zijn de aanvallers gewoon een stelletje sukkels...
Zo lijkt het ook vaak te zien in de meeste (ook Japanse..!) dojo. Degene die een aanval aangereikt krijgt is in dit geval de 'held'.
De meest fantastische technieken beoefend en gedemonstreerd op onpraktische aanvallen. En als de beoefenaar na jaren van serieuze training en toewijding zijn zwarte band behaald vinden ze het vreemd dat ze door de 1e de beste straatvechter in elkaar worden geramd.
Ik heb mensen met een zwarte band keihard zien verliezen in de praktijk om de volgende redenen:
- ze zijn relaxte en passieve aanvallen gewend
- ze zijn gewent dat de aanvaller gewillig 'verliest'
- ze zijn niet getraind in incasseren
- ze zijn niet mentaal getraind in verzet
- ze hebben geen 'fighter spirit'
- ze zijn relaxte en passieve aanvallen gewend
- ze zijn gewent dat de aanvaller gewillig 'verliest'
- ze zijn niet getraind in incasseren
- ze zijn niet mentaal getraind in verzet
- ze hebben geen 'fighter spirit'
Een oplossing is het uitbreiden van juji kumite (randori) en de intensiteit van de aanval benadrukken. Men hoeft niet perse harder te gaan aanvallen of sneller; maar wel doelgericht! Als men b.v een stoot plaatst moet deze wel de intentie hebben om tori (shi) vol te raken.
En moet niet als aanvaller je arm uisteken om uke (aite) de mogelijkheid te geven om een techniek te maken. Daarbij moeten de aanvallen ook realtity based zijn. Dwz er is geen hond op de wereld die je aanvalt met een shomen uchi, of een gestrekte wurging van achter... En hoe vaak word je nu aangevallen terwijl je in seisa zit.
Natuurlijk; het trainen in seisa is symbolisch bedoeld, zo wordt er verteld. Het symboliseert dat je bent gevallen of bent uitgegleden in het gevecht. Een prima excuus en is inderdaad ook het geval, in sommige systemen van Martial Arts. Maar als je bent gevallen bent in een gevecht zal niemand je polsen gaan pakken of een hand op je schouder gaan plaatsen...
En moet niet als aanvaller je arm uisteken om uke (aite) de mogelijkheid te geven om een techniek te maken. Daarbij moeten de aanvallen ook realtity based zijn. Dwz er is geen hond op de wereld die je aanvalt met een shomen uchi, of een gestrekte wurging van achter... En hoe vaak word je nu aangevallen terwijl je in seisa zit.
Natuurlijk; het trainen in seisa is symbolisch bedoeld, zo wordt er verteld. Het symboliseert dat je bent gevallen of bent uitgegleden in het gevecht. Een prima excuus en is inderdaad ook het geval, in sommige systemen van Martial Arts. Maar als je bent gevallen bent in een gevecht zal niemand je polsen gaan pakken of een hand op je schouder gaan plaatsen...
Copyright © Saji Dojo l Saji Dojo Productions 2011 l All rights reserved
end page
