Ryu_en

Een school zoals de Shito Ryu beoefend de Kasanka Kata. Dit Kata wordt anders uitgevoerd in een Shotokan stijl, die op zijn beurt weer anders is dan die van de Matsubayashi Shorin-ryu Kusanku. Elke stijl van karate-do heeft, soms subtiel, veranderingen in dit kata. Maar de basis, het fundament, keert altijd terug naar een Ryu systeem.
Judo bijvoorbeeld, als een DO vorm, is gewoon Judo. Er bestaat de Kodokan stijl, of een Japanse stijl die geïntrigeerd is in het onderwijs, een Olympische stijl. Maar Judo is zo aalomgevend, er bestaat geen Ryu in Judo. Judo is zo smeedbaar in techniek, en is zo beredeneerbaar in zijn wetenschappelijke vorm in de wedstrijd georiënteerde methodes dat het continu ontwikkelt in technische complexheid.
Het is een feit dat de moeilijkheid om daadwerkelijke nieuwe technieken te ontwikkelen zijn grenzen bijna heeft bereikt. De meeste van de materiele kunsten zijn vandaag de dag niet in staat van zo'n overweldigende originaliteit.

Hetzelfde behelst Kendo. Kendo is zelfs veel ouder als Judo als een "moderne commissie georganiseerde" Do vorm, in het leven geroepen om sportieve en filosofische doelstellingen te vervullen. Hoewel er Ryu bestaan in Ken Jutsu is Kendo gewoon kendo, en particuliere leraren met hun eigen ideeën en variaties.
Aikido werd ontwikkeld door het samenbrengen van technieken en filosofieën van diverse Ryu door Morihei Ueshiba. Maar deze moderne Do vorm heeft zich gesplitst in gerechtvaardigde verschillende groepen of stromingen, zelfs Ryu!
Maar uiteindelijk is er een gelijkwaardige lijn dat de Tomiko vorm verbindt met een Yoshinkan stijl, met een Aikikai stijl. Alle met hun eigen specialisaties en verschillen wat gebaseerd is van de klassieke Daito Ryu.
Iaido is een interessante art; de Zen Nihon Seitei kata zijn gestandaardiseerde vormen die de meeste Iado beoefenaars als primair beschouwen, doch zijn ze geen originele Ryu technieken!

Ryu en Do ; klassiek en modern

In sport is innovatie goed. Olympisch judo bijvoorbeeld is altijd beïnvloed door andere vormen van bijvoorbeeld vastpakken van elkaar. Dit alles nauwlettend ingepast in het concept, de regels en reglementen van de randori of wedstrijd vormen.
Karate heeft het voordeel (hoewel er beoefenaars zijn die het vinden dat het veel lijdt onder externe invloeden) de samenvoeging van andere gelijkwaardige systemen op open toernooien te gebruiken. Koreaanse stijlen namen bepaalde hand technieken over van Okinawa stijlen. Japanse stijlen leerde weer bepaalde traptechnieken van Koreaanse vormen.
Het zich eigen maken en integreren van andere stijlen is goed voor de ontwikkeling van een Do vorm. Het is minder goed wanneer nieuwkomers met oppervlakkige technische kennis hun vaardigheden gaan combineren met andere vormen en zo hun eigen richting en stijl neerzetten.
In de regel met een hoogtepunt een artikel in een vechtsportblad om daarna te vervagen als de volgende nieuweling met iets nieuws komt.
Beoordelend op de populariteit van de krijgskunst vinden we het bijna een must om technieken te gaan combineren. Met het uitgangspunt dat we als we bepaalde systemen het beste met elkaar gaan mixen, we vanzelf een beter en effectiever systeem ontwikkelen. Maar in de praktijk blijkt dat we veelal niet verder komen tot een rommeltje van onlogische bewegingen.

In sport is innovatie goed. Olympisch judo bijvoorbeeld is altijd beïnvloed door andere vormen van bijvoorbeeld vastpakken van elkaar. Dit alles nauwlettend ingepast in het concept, de regels en reglementen van de randori of wedstrijd vormen.
Karate heeft het voordeel (hoewel er beoefenaars zijn die het vinden dat het veel lijdt onder externe invloeden) de samenvoeging van andere gelijkwaardige systemen op open toernooien te gebruiken. Koreaanse stijlen namen bepaalde hand technieken over van Okinawa stijlen. Japanse stijlen leerde weer bepaalde traptechnieken van Koreaanse vormen.
Het zich eigen maken en integreren van andere stijlen is goed voor de ontwikkeling van een Do vorm. Het is minder goed wanneer nieuwkomers met oppervlakkige technische kennis hun vaardigheden gaan combineren met andere vormen en zo hun eigen richting en stijl neerzetten.
In de regel met een hoogtepunt een artikel in een vechtsportblad om daarna te vervagen als de volgende nieuweling met iets nieuws komt.

Het is complexer als het komt tot een schijnbare verbetering intern een klassieke Ryu. Let wel; een Ryu is altijd een directe afstammeling van het origineel! Als men teveel veranderd zal de verwantschap met het origineel verloren gaan. Het zou ook kunnen dat de vorm daardoor zo gaat afwijken dat er op ten duur niets meer herkenbaars overblijft en dat het wordt gedefinieerd als weer een nieuw particulier systeem.

Op dat gebied was bijvoorbeeld Bruce lee eerlijk genoeg om zich te realiseren dat zijn ontwikkelingen in de Wing Chun zodanig begon af te wijken dat het totaal een nieuwe stijl werd: het Jeet Kwon Doo. Hij noemde dit geenszins een verbeterde vorm van het Wing Chun, hoewel daar wel de basis lag. Gelukkig had hij zo een inzicht dat hij zich beter voor ging doen dan hij al was.
Dit is contrast met andere 'uitvinders', die zich negatief uitlaten over alle klassieke vormen, maar daarnaast wel gebruik maken van alle kenmerken hiervan. Denk maar aan het graduatiesysteem, de kleding, maar vooral nog de interessant klinkende Oosterse titels die worden toegeëigend.

Innovatie is noodzakelijk in een sport, om tot betere prestaties te komen. Maar een klassieke Ryu beoefent geen sport. Het is een art-traditie en moet zijn integriteit behouden door zo weinig mogelijk veranderingen aan te brengen.
Klassieke meubelen bijvoorbeeld kunnen nagemaakt worden door ervaren vaklieden die gebruik maken van goede gereedschappen. Maar in mijn visie zijn klassieke meubelen niet opgebouwd uit plastic tezamen met de nieuwste neon kleuren. Een klassieke Ryu is geen Ryu meer als innovatie het totaal onherkenbaar maakt.
Er zijn echter mensen met een meer realistischer kijk op zaken hebben en beweren dat het in stand houden van de klassieke ryu niet relevant is in deze tijd. Als er een discussie ontbrandt met betrekking tot de doelstelling van de krijgskunsten wordt er veelal ongeïnteresseerd gereageerd. Men vindt de geschiedenis van de samurai of de grondlegger van een bepaalde richting wel leuk maar niet meer van toepassing in deze moderne tijd. Tijden zijn veranderd, en de krijgskunst van vroeger is de krijgskunst van vandaag niet meer word er vaak als argument naar voren gebracht.

Ze beweren dat het vechten in harnas onzinnig is en dat daarom die vormen of stijlen van hun per definitie beter is. Dit betekend vaak dat ze een meer moderne praktijk gerichte opleiding verzorgen, soms zelfs aangevuld met fietskettingen en honkbalknuppels...

Dit is gedeeltelijk waar. Alles is aan verandering onderhevig en wordt aangepast aan de huidige tijd. Maar er wordt vergeten dat basistechnieken, tactieken en strategieën die ontwikkeld zijn vanuit een klassieke ryu onveranderd zijn! De basis die als een fundament is neergelegd is ontwikkeld voor de essentie van de krijgskunsten. Afbreuk van deze basis leidt tot verbastering en creëert nieuwe doelstellingen waarin dualisme de boventoon voert. Dat is ook de reden dat onterecht krijgskunsten en vechtsporten in één zin worden genoemd. Een klassieke ryu is tijdloos, niet tijdelijk. Ze veranderen nauwelijks, ze komen niet voort uit het heden, maar uit het verleden, naar de toekomst. Wat deze ook mogen zijn.
Die rivier zal blijven stromen, maar iets zal blijven uit het verleden en ons leiden door de toekomst. Daarom is het enorm belangrijk dat we deze bron blijven benutten.

end page